Posts

కూతురు విడాకులు

Image
గుంటూరు జిల్లాలోని ఒక చిన్న గ్రామం కొండమూడి. ఆ గ్రామంలో రామకృష్ణ, రాజ్యలక్ష్మి దంపతులు నివసిస్తున్నారు. వారికి ఇద్దరు కొడుకులు, ఒక కూతురు. కూతురు పేరు లావణ్య. లావణ్యకు ఇరవై ఐదు సంవత్సరాలు. మూడు సంవత్సరాల క్రితం ఆమె వివాహం జరిగింది. ఆమె భర్త పేరు రాజేష్. రాజేష్ హైదరాబాద్లో ఉద్యోగం చేస్తాడు. వివాహమైన మొదటి సంవత్సరం బాగానే ఉంది. కానీ తర్వాత రాజేష్ నిజ స్వరూపం బయటపడింది. అతను తాగుడు, జూదానికి బానిస అయ్యాడు. లావణ్యను కొట్టేవాడు. ఆమె నొప్పి, కన్నీళ్లు ఎవరికీ చెప్పలేదు. ఒక రోజు లావణ్య ఓపిక కోల్పోయింది. ఆమె విడాకులు తీసుకోవాలని నిర్ణయించుకుంది. ఆమె కోర్టు కేసు వేసింది. నెలల తరబడి విచారణ జరిగింది. చివరికి విడాకులు మంజూరయ్యాయి. లావణ్య చేతిలో బ్యాగుతో, నలిగిన మనసుతో తండ్రి ఇంటి గుమ్మం దగ్గర నిలబడింది. రామకృష్ణకు ఆ రోజు ఉదయం వార్త తెలిసింది. అతని మనసు గుభేల్లుమంది. తన కూతురు విడాకులు తీసుకుంది. ఆ విషయం గ్రామంలో తెలిస్తే ఏమంటారు? తన గౌరవం ఏమవుతుంది? తన కులంలో ఎవరు మాట్లాడుతారు? అతనికి నేరుగా సిగ్గు, కోపం, బాధ అన్నీ ఒకేసారి వచ్చాయి. లావణ్య తలుపు తట్టింది. రామకృష్ణ తలుపు తెరిచాడు. కూతురు ముందు నిలబడి...

నా కొడుకు నా లోకం

Image
ఏలూరు పట్టణ సమీపంలోని ఒక చిన్న గ్రామం పెద్దిరాజుపాలెం. ఆ గ్రామంలో రాజేంద్ర, సుజాత దంపతులు నివసిస్తున్నారు. వారి వివాహానికి ఐదు సంవత్సరాలు. వారికి ఒక కొడుకు వంశీ. వంశీకి మూడు సంవత్సరాలు. అతను చాలా అందంగా ఉంటాడు. కళ్ళు పెద్దవిగా, చిరునవ్వు ముద్దుగా ఉంటుంది. కానీ అతను మాట్లాడడు. ఇతర పిల్లలు మూడేళ్లకు మాట్లాడతారు, నవ్వుతారు, పరుగెత్తుతారు. వంశీ ఇప్పటికీ తనలో తాను ఉంటాడు. ఎవరినీ చూడడు. పిలిస్తే వినిపించినట్లు ఉండడు. గంటల తరబడి ఒకే చోట కూర్చుని, తన చేతులు చూస్తూ ఉంటాడు. సుజాతకు మొదటి నుంచీ ఒక సందేహం ఉండేది. "రాజేంద్రా, మన వంశీ ఎందుకు మాట్లాడటం లేదు? పక్కింటి రవి అతని కంటే చిన్నవాడు, బాగా మాట్లాడతాడు." రాజేంద్ర నిశ్శబ్దంగా ఉండేవాడు. "సుజాతా, కొందరు పిల్లలు కాస్త ఆలస్యంగా మాట్లాడతారు. వాడికి సమయం రావాలి." సుజాత ఆ మాటలు నమ్మడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ ఆమె మనసులో సందేహం రోజురోజుకు పెరిగింది. నెలలు గడిచాయి. వంశీ ఇంకా మాట్లాడలేదు. అతను ఎవరి కళ్ళలోకి చూడడు. కొన్నిసార్లు గట్టిగా అరుస్తాడు. సుజాత అతన్ని దగ్గరికి తీసుకుంటే, తప్పించుకుంటాడు. ఆమెకు ప్రతిరోజూ ఏడుపు వచ్చేది. కానీ ఆమె భ...

ఆమె నా కూతురు

Image
తెనాలి పట్టణ సమీపంలోని ఒక చిన్న గ్రామం చిన్నపాలెం. ఆ గ్రామంలో సుబ్బారావు, మహాలక్ష్మి దంపతులు నివసిస్తున్నారు. వారికి ఇద్దరు కొడుకులు, ఒక కూతురు. కూతురు పేరు లావణ్య. లావణ్యకు ఇరవై ఒక్క సంవత్సరాలు. ఆమె చాలా అందంగా, నిర్భయంగా ఉండేది. ఆమెకు స్థానిక కళాశాలలో ఒక యువకుడితో ప్రేమ ఏర్పడింది. ఆ యువకుడు వేరే కులానికి చెందినవాడు. కానీ ప్రేమకు కులం అడ్డుకాలేదు. కొద్ది నెలల్లో ఆ సంబంధం తల్లిదండ్రులకు తెలిసిపోయింది. సుబ్బారావుకు భయంకరమైన కోపం వచ్చింది. ఆమెను ఇంట్లో బంధించారు. కానీ అప్పటికే లావణ్య గర్భవతి అనే విషయం తెలిసింది. ఆ రాత్రి ఇంట్లో తుఫాను వచ్చింది. సుబ్బారావు కేకలు వేశాడు. "నువ్వు మా గౌరవాన్ని నేలపాలు చేసావు. ఈ గ్రామంలో మా ముఖం ఎలా చూపించుకోవాలి? నువ్వు మా కూతురివి కాదు." మహాలక్ష్మి నిశ్శబ్దంగా ఏడ్చింది. ఆమెకు తెలుసు తన కూతురు తప్పు చేసింది.  లావణ్య గర్భంతో నిలబడి, ఏడుస్తూ చెప్పింది. "నాన్నా, నేను తప్పు చేశాను. కానీ ఈ బిడ్డ నా తప్పు కాదు. ఈ బిడ్డకు కూడా బ్రతకడానికి హక్కు ఉంది. నన్ను క్షమించు." సుబ్బారావు ఆ మాటలు వినలేదు. "నువ్వు ఈ ఇంట్లో ఉండలేవు. వెళ్లిపో." లావణ...

చిక్కుకున్న ప్రేమ

Image
వరంగల్ పట్టణం. ఒక మధ్యతరగతి కుటుంబం. ఆ ఇంట్లో శ్రీను, అతని భార్య సుజాత నివసిస్తున్నారు. శ్రీనుకు ముప్పై రెండు సంవత్సరాలు. అతను ఒక ప్రైవేటు సంస్థలో ఉద్యోగి. సుజాతకు ఇరవై ఎనిమిది సంవత్సరాలు. ఆమె గృహిణి. వారి వివాహానికి నాలుగు సంవత్సరాలు. వారికి ఒక కూతురు నవ్య, వయసు రెండు సంవత్సరాలు. శ్రీనుకు తల్లి లక్ష్మి, తండ్రి వెంకటేశ్వర్లు పక్కనే ఉండే ఇంట్లో నివసిస్తున్నారు. శ్రీను వారి ఏకైక కొడుకు. లక్ష్మికి కొడుకు అంటే ప్రాణం. కొడుకు పెళ్లి చేసుకున్న తర్వాత కూడా ఆమె తన పట్టు వదలలేదు. ఆమె ప్రతి విషయంలో జోక్యం చేసుకుంటుంది. వంటలో, పిల్లల పెంపకంలో, డబ్బు ఖర్చులలో, ఎక్కడికి వెళ్లాలి, ఎప్పుడు రావాలి అన్నింటిలో. సుజాతకు ఈ జోక్యం బాధగా ఉండేది. ఆమె చదువుకున్న అమ్మాయి. స్వంత అభిప్రాయాలు ఉన్నాయి. ఆమెకు అత్తగారి ప్రతి మాటా తలనొప్పిగా మారింది. కానీ భర్త శ్రీను ఏమీ అనేవాడు కాదు. "అమ్మకు అలవాటు అలా. నువ్వు ఊరుకో" అనేవాడు. సుజాతకు ఈ నిశ్శబ్దం ఇంకా ఎక్కువ బాధ కలిగించేది. సంఘర్షణ మొదలైంది. ఒక రోజు సుజాత తన కూతురు నవ్యకు ఒక చిన్న పార్టీ పెట్టాలనుకుంది. ఆమె తన స్నేహితురాళ్లను, పక్కింటి వారిని పిలవాలనుకుంది....

రక్త సంబంధం కాని బంధం

Image
విశాఖపట్నం. కొండల మధ్య ఒక చిన్న ఇల్లు. ఆ ఇంట్లో రాజేంద్ర మరియు వల్లి నివసిస్తున్నారు. వారి వివాహానికి ఏడు సంవత్సరాలు. ఏడేళ్లుగా వారి ఇంట్లో పిల్లల చప్పుడు లేదు. పూజగదిలో దీపం వెలుగుతుంది, కానీ ఆ వెలుగు చాలదు. వారి మనసులో చీకటి నిండి ఉంది. రాజేంద్రకు ముప్పై ఐదు సంవత్సరాలు. అతను బ్యాంకులో మేనేజర్. ప్రతిరోజూ ఉదయం లేచి, తన భార్య వల్లి ముఖంలో ఆశ చూస్తాడు. ఆమె కళ్ళలో 'ఈ నెలైనా' అని ఒక మౌన ప్రశ్న ఉంటుంది. ఆ ప్రశ్నకు జవాబు లేదు. వల్లికి ముప్పై రెండు సంవత్సరాలు. ఆమె తన స్నేహితురాళ్ల పిల్లలను చూస్తే లోపల ఏదో కుమిలిపోతుంది. ఆమెకు తన స్వంత బిడ్డను చంకలో పెట్టుకోవాలని ఉంది. కానీ ప్రకృతి ఆమెకు ఆ అవకాశం ఇవ్వలేదు. వారు ఎంతో మంది వైద్యులను చూశారు. ఎన్నో దేవుళ్లను మొక్కుకున్నారు. కానీ ప్రతిసారీ ఫలితం ఒకటే "సాధ్యం కాదు." చివరికి ఒక రోజు డాక్టరు చెప్పాడు. "మీకు స్వంతంగా పిల్లలు కలగడం చాలా కష్టం. దత్తత తీసుకోవడమే మంచి మార్గం." ఆ మాటలు వల్లి గుండెలో బాణంలా గ్రుచ్చుకున్నాయి. ఆమెకు తన రక్తం, తన బిడ్డ కావాలి. తన నొప్పి తెలిసిన బిడ్డ. ఆమె చేతిలో చేయి వేసి 'అమ్మా' అని పిలిచే బ...

కొత్త కోడలి మౌనం

Image
పశ్చిమ గోదావరి జిల్లా, తాడేపల్లిగూడెం. ఒక పెద్ద ఇల్లు. ఆ ఇంట్లో వెంకటరత్నం, అతని భార్య లక్ష్మీదేవి, వారి కొడుకు సుధీర్ నివసిస్తున్నారు. వెంకటరత్నం పదవీ విరమణ పొందిన ప్రభుత్వోద్యోగి. లక్ష్మీదేవి సంప్రదాయ గృహిణి. సుధీర్ చదువుకుని హైదరాబాద్ లో ఉద్యోగం చేస్తున్నాడు. ఇటీవల అతని వివాహం జరిగింది హైదరాబాద్ లోనే పెరిగిన అమ్మాయితో, పేరు నేహ. నేహకు ఇరవై ఐదు సంవత్సరాలు. ఆమె చిన్నతనంలోనే తండ్రిని కోల్పోయింది. తల్లి ఒంటరిగా ఆమెను పెంచింది. నేహ బీటెక్ చదివి, ఒక ప్రైవేటు సంస్థలో ఉద్యోగం చేస్తున్నది. సుధీర్ ఆమెను ప్రేమించాడు. తల్లిదండ్రులకు చెప్పి పెళ్లి చేసుకున్నారు. కానీ వివాహం తర్వాత నేహ భర్త ఇంటికి వచ్చింది. ఇక్కడ ఆమెకు కొత్త ప్రపంచం ఎదురైంది. లక్ష్మీదేవి సంప్రదాయాలను చాలా కఠినంగా పాటించేవారు. ఉదయం ఐదు గంటలకు లేచి, ఇంట్లోని ఆలయంలో దీపం వెలిగించాలి. పూజ చేయాలి. వంట చేయాలి. అత్తగారికి టీ ఇవ్వాలి. మామగారికి పేపర్ ఇవ్వాలి. ఇవన్నీ కోడలి బాధ్యత. నేహకు ఈ అలవాట్లు లేవు. ఆమె తల్లి ఒంటరిగా పనిచేసేది. నేహ చిన్నప్పటి నుంచీ స్కూల్, కాలేజీ, ఉద్యోగం ఈ పోటీలో పెరిగింది. ఆమెకు తెల్లవారుజామున ఐదు గంటలకు లేవడం, చేతి ...

చివరి గుమ్మం

Image
హైదరాబాద్ నగర శివార్లలో ఒక వృద్ధాశ్రమం ఉంది. దాని పేరు "శాంతి నిలయం". ఆ ఆశ్రమంలో ఎనభై మంది వృద్ధులు ఉంటారు. వారిలో కొందరికి పిల్లలు ఉన్నారు, కానీ వారు రారు. కొందరికి బంధువులు ఉన్నారు, కానీ వారు మరచిపోయారు. మిగిలినవారికి ఎవరూ లేరు. ఆ ఆశ్రమంలో ఒక వృద్ధురాలు ఉండేది. ఆమె పేరు మహాలక్ష్మి. ఆమెకు డెబ్బై ఎనిమిది సంవత్సరాలు. ఆమె భర్త చనిపోయి పది సంవత్సరాలు అయింది. ఆమెకు ముగ్గురు కొడుకులు, ఒక కూతురు. ముగ్గురు కొడుకులు పట్నాలలో ఉన్నత ఉద్యోగాలు చేస్తారు. కూతురు విదేశంలో స్థిరపడింది. మహాలక్ష్మి ఐదు సంవత్సరాల క్రితం ఈ ఆశ్రమంలోకి వచ్చింది. ఎందుకు వచ్చింది? ఆమె పెద్ద కొడుకు చెప్పాడు "అమ్మా, నీకు ఇక ఒంటరిగా ఉండడం కష్టం. ఇక్కడ నీకు స్నేహితులు దొరుకుతారు. మేము నెలకు కొంత డబ్బు పంపిస్తాం." రెండవ కొడుకు చెప్పాడు  "నాకు ఇంట్లో స్థలం సరిపోదు, అమ్మా." మూడవ కొడుకు చెప్పాడు "నా భార్యకు నీకు సర్దుబాటు లేదు." మహాలక్ష్మి నిశ్శబ్దంగా బ్యాగు కట్టుకుని ఆశ్రమానికి వచ్చింది. ఆమెకు ఆ రోజు గుర్తు. వర్షం కురుస్తుంది. ఆమె కొడుకులు ఆశ్రమం ముందు దించి వెళ్ళిపోయారు. ఒక్కడు కూడా లోపలికి ...